سال 2015 شاهد پیشی گرفتن از دو نقطه عطف زیست محیطی بود. سطح دی اکسید کربن (CO ₂ ) با رسیدن به 400 ppm و 1 درجه سانتی گراد در دمای متوسط ​​سالانه افزایش می یابد. COP21 (کنفرانس دو طرف 21) دو هدف بلندمدت را برای تلاش‌های جهانی آب و هوا برای سال 2025 بیان کرد. دو هدف COP21 کاهش گازهای گلخانه‌ای (GHG) تا سال 2025 تا 2030 و آسیب‌پذیری در برابر اثرات تغییرات آب و هوایی بود [1] ، [2]. بخش ساختمان نقش حیاتی در دستیابی به اهداف برای کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته ایفا می کند [3].

طبق گزارش آژانس بین المللی انرژی (IEA)، بخش ساختمان و ساخت و ساز به تنهایی 36 درصد از مصرف انرژی نهایی جهانی و حدود 39 درصد از انرژی و انتشار CO2 مربوط به فرآیند را در سال 2019 به خود اختصاص داده است _[ 4]. تولید مواد و محصولات مرتبط با ساختمان مانند سیمان، شیشه و فولاد حدود 11 درصد از انتشارات ذکر شده را تشکیل می دهد [4]. شهرنشینی عظیم اقتصادهای جدید منجر به موجی از پیشرفت های ساختمانی جدید شد. با این حال، ساختمان قدیمی‌تر تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است، با توجه به بهبود ناکارآمدی‌های موجود. اگر سناریوی معمول فعلی ادامه یابد، انتشار گازهای گلخانه‌ای انسان‌شناسی از ساختمان‌ها در 20 سال آینده بیش از دو برابر سطوحی خواهد بود که در سال 2015 به ثبت رسیده بود [5]. برای تعدیل افزایش و همچنین دستیابی به اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه ای جهانی، سازمان های دولتی باید با انتشار گازهای گلخانه ای از بخش ساختمان مقابله کنند. کاهش انتشار گازهای گلخانه ای از بخش ساختمان باید به عنوان سنگ بنای همه استراتژی ملی تغییر آب و هوا عمل کند.

هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) حجم قابل توجهی از محتوای علمی را به همراه یافته های تحقیقاتی در مورد افزایش سطح جهانی گازهای گلخانه ای، اثرات آن بر آب و هوای جهانی، چارچوب کاهش و توصیه هایی برای تثبیت سطوح انتشار منتشر کرده است [3]. سازمان ملل متحد (سازمان ملل متحد) گزارش می دهد که 55 درصد از جمعیت جهان در حال حاضر در مناطق شهری زندگی می کنند و پیش بینی می شود تا سال 2050 به 68 درصد افزایش یابد [6]. پیش‌بینی IPCC برای افزایش مصرف انرژی برای کشورهای آسیایی در دهه‌های آینده بیشتر از بخش ساختمان خواهد بود [5]. به گفته موسسه مشاوره جهانی McKinsey & Company، تنها در چین، جمعیت شهری ممکن است از 572 میلیون نفر در سال 2005 به 926 میلیون نفر تا سال 2025 افزایش یابد که نیاز به ساخت چهار تا پنج میلیون ساختمان جدید برای حمایت از تقاضای جمعیت دارد [7]. کشورهای جنوب شرقی آسیا نیز رشد سریع شهری را تجربه می کنند که پیش بینی می شود 70 میلیون نفر در این منطقه تا سال 2025 در شهرها زندگی کنند [8]. نیاز فوری به کلان شهرهایی مانند مانیل، ¹ بانکوک و جاکارتا، داشتن یک زیرساخت شهری مناسب و پایدار برای پاسخگویی به سرعت فزاینده شهرنشینی است. [8، ص. v]

صنعت ساختمان به دلیل وسعت خود یکی از بزرگترین مصرف کنندگان انرژی، منابع مادی و آب است و یک آلاینده هولناک زیست محیطی است. به این ترتیب، رضایت فزاینده ای در بین مؤسسات برای تعهد به اجرای اهداف عملکرد زیست محیطی وجود دارد. زمانی که با استراتژی ها و اقدامات مناسب همراه شود، بخش ساختمان این پتانسیل را دارد که فعالیت های خود را پایدارتر کند [9]. همه این واقعیت‌ها باعث ایجاد استانداردهای ساختمان سبز، گواهینامه‌ها و سیستم‌های رتبه‌بندی شده‌اند که می‌توانند تأثیر ساختمان‌ها بر محیط طبیعی را از طریق طراحی پایدار کاهش دهند [10].

این مقاله به بررسی و تحلیل پیشرفت‌های مختلف فعالیت‌های ساختمان سبز، استانداردها و گواهینامه‌ها از سراسر جهان و کاربرد آنها در مورد مترو مانیل می‌پردازد. تنها در جنوب شرقی آسیا، مترو مانیل یکی از شهرهایی است که سریع‌ترین رشد را از نظر رشد اقتصادی و جمعیت دارد [11]. با این حال، این شهر همچنین به عنوان یکی از کم پایدارترین شهرهای جهان در جهان ذکر شده است [11]. این شهر بزرگ نتوانسته است با موفقیت از ثروت اقتصادی خود برای ایجاد بهبودهای اجتماعی و زیست محیطی لازم برای دستیابی به توسعه پایدار استفاده کند. محققان استدلال می کنند که برای دستیابی مانیل به چنین موقعیتی، باید بین سه رکن توسعه پایدار – اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی تعادل وجود داشته باشد [12]. این مقاله تلاشی برای ارائه شفافیت در مورد شکاف های فعلی در چارچوب سیاست موجود شهر در مورد توسعه پایدار است. چه درس‌هایی می‌توان آموخت یا بهترین شیوه‌ها را از شهرهای دیگر که مانیل می‌توانست اتخاذ کند و به منظور ایجاد پایداری تغییر دهد؟ این مقاله با استفاده از چارچوب ریسک و پیامدها و تجزیه و تحلیل مقایسه ای شهرهای مختلف در سراسر جهان، استدلال می کند که ایجاد طراحی و شیوه های ساختمان سبز، استانداردها و گواهینامه های آن می تواند یکی از مراحل حیاتی برای توسعه پایدار مانیل باشد.

در حالی که گزارش‌های فنی و تحلیل بازار در مورد استانداردها و گواهی‌های ساختمان سبز وجود دارد، مطالعه ارائه شده در اینجا یکی از معدود تلاش‌ها برای ترسیم سیستماتیک فرصت‌ها و چالش‌ها، خطرات و پیامدهای توسعه ساختمان سبز در مانیل با استفاده از چارچوب تحقیقاتی دانشگاهی است. رویکرد روش‌شناختی اصلی این مقاله ترکیبی از تحلیل‌های درون موردی و متقاطع است. رویکرد مطالعه موردی به دلیل سودمندی آن برای بررسی بیشتر «چگونگی و چرایی» یک رویداد خاص، یک خط مشی عمومی یا یک تصمیم در مطالعه به کار گرفته می شود. یک تحقیق مبتنی بر مطالعه موردی می‌تواند توضیحاتی در مورد منطق تصمیم‌گیری، فرآیند تصمیم‌گیری و نحوه اجرا (یا اجرا شدن) آنها ارائه دهد [13]. برای مقاله فعلی، نویسندگان به ویژه بر روی تأثیرات اجرای سیاست، یعنی توسعه ساختمان سبز تمرکز دارند.

اگرچه این مطالعه یک مورد واحد را بررسی می‌کند، اما تحلیلی عمیق و چند بعدی از مانیل از دیدگاه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، زیست‌محیطی و تکنولوژیکی ارائه می‌کند. علاوه بر این، نویسندگان از یک لنز مقایسه ای در ترسیم تجربیات کشورهای مختلف در توسعه استانداردهای ساختمان سبز و صدور گواهینامه (مورد متقاطع) استفاده می کنند. تجزیه و تحلیل داده های اولیه و ثانویه از طریق مصاحبه های متخصص و بررسی میز مطالعات، گزارش ها و انتشارات مرتبط.

در ادامه به شرح مختصری از بخش های مختلف مقاله می پردازیم. بخش 2 یک نمای کلی از تعریف ساختمان سبز، اهمیت آن برای پرداختن به انتشار کربن و مهمتر از همه تلاش های جاری از سراسر جهان در توسعه استانداردها و گواهینامه های ساختمان سبز ارائه می دهد. این بخش خلاصه ای جامع و ترکیبی از استانداردهای ساختمان سبز از شهرهای مختلف در سراسر جهان را بر اساس وضعیت کشور در طیف توسعه، یعنی در حال توسعه تا کشورهای توسعه یافته ارائه می دهد. بخش 3 مبانی نظری مقاله، توجیهات و محدودیت های استفاده از رویکرد روش شناختی انتخاب شده و چارچوب نظری را توضیح می دهد. بخش 4 فرصت ها و چالش های توسعه ساختمان سبز را در مورد مترو مانیل بیان می کند. تجزیه و تحلیل چند بعدی است – موضوع را از جنبه های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، تکنولوژیکی و زیست محیطی بررسی می کند. تجزیه و تحلیل و بحث اصلی مقاله را می توان در بخش 5 یافت. در این بخش، نویسندگان به طور انتقادی بر خطرات و پیامدهای مورد نظر و ناخواسته توسعه ساختمان سبز، استانداردها و صدور گواهینامه تاکید کرده اند. مقاله با نتیجه گیری و توصیه هایی از یافته های نویسندگان به پایان می رسد.