تأثیر الگوهای منظر بر تنوع گیاهان شهری توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است. با این حال، مطالعات قبلی در درجه اول بر روی الگوهای دو بعدی (2 بعدی) متمرکز شده اند. تحقیقات محدودی برای کشف اثرات الگوهای منظره سه بعدی (3 بعدی) بر تنوع گیاهان شهری انجام شده است. گیاهان خود به خودی به دلیل استقلال از ورودی های عمدی انسان، اشیایی ایده آل برای مطالعه واکنش تنوع گیاهان به محیط های شهری هستند. ساختمان ها به عنوان نمادی حیاتی از شهرنشینی، ویژگی های سه بعدی قوی را در مناظر شهری نشان می دهند. فضاهای سبز، مهم ترین منبع تکثیر گیاهان در شهرها، ارتباط تنگاتنگی با تنوع گیاهان خود به خود در مناطق شهری دارد. بنابراین، ما بررسی کردیم که چگونه الگوهای ساختمانی و فضای سبز دوبعدی / سه بعدی بر غنای گونه‌های گیاهی خود به خودی شهری تأثیر می‌گذارند و پاسخ‌ها را بین دسته‌های مختلف (بومی و غیربومی) مقایسه کردیم. ما گیاهان خود به خود را در مناطق ساخته شده شنژن، یک منطقه بسیار شهری واقع در امتداد سواحل جنوبی چین بررسی کردیم. بررسی ما 278 گونه متعلق به 208 جنس و 77 خانواده را ثبت کرد. نتایج حاصل از مدل‌های درختی رگرسیون تقویت‌شده (BRT) همبستگی معنی‌داری را بین غنای گونه‌ای گیاهی خود به خود و معیارهای مختلف، از جمله نسبت پوشش ساختمان (BCR)، میانگین ارتفاع ساختمان (MAH)، نسبت پوشش فضای سبز (GCR)، تراکم لبه فضای سبز ( ED_G)، درجه تراکم فضایی (SCD) و نسبت سطح زمین (FAR). این معیارها همبستگی های غیرخطی پیچیده ای را با غنای گونه ای گیاهان خود به خود نشان دادند. علاوه بر این، غنای گونه های بومی و غیربومی به طور متفاوتی به الگوهای ساختمانی و فضای سبز پاسخ دادند. در حالی که غنای گونه های بومی به همان اندازه تحت تأثیر فضای سبز و الگوهای ساختمانی قرار گرفت، غنای گونه های غیربومی به شدت تحت تأثیر الگوهای ساختمانی نسبت به فضای سبز قرار گرفت. مطالعه ما روابط غیرخطی بین غنای گونه‌های گیاهی خود به خودی شهری و فضای سبز دوبعدی/سه بعدی و الگوهای ساختمانی را کمی‌سازی کرد و نشان داد که بهینه‌سازی فضای سبز و الگوهای ساختمانی می‌تواند یک رویکرد عملی برای مدیریت و ارتقای تنوع گیاهان خود به خود در مناطق بسیار شهری باشد.