توسعه ساختمان سبز در جنوب شرقی آسیا به دلیل تضاد بین زمین محدود و افزایش جمعیت پیشرفت سریعی داشته است. با توجه به تأثیر آب و هوای موسمی گرمسیری، ساختمان‌ها در آسیای جنوب شرقی دارای ویژگی‌های نسبت بالایی از تقاضای خنک‌کننده، دسترسی آسان به منابع انرژی تجدیدپذیر و غیره هستند. برای مطابقت با تقاضای ویژه ساختمان‌های محلی، تعداد زیادی فناوری ساختمان سبز مربوطه توسعه یافته اند. با توجه به اینکه پتانسیل این تکنیک ها از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است، باید کاربرد آنها در مناطق گرمسیری بررسی شود. بررسی جزئیات این رویکردها به ما امکان می‌دهد تا در مورد چگونگی تطبیق مؤثر این تکنیک‌ها برای غلبه بر مشکل صرفه‌جویی در انرژی ساختمان در آسیای جنوب شرقی تجدید نظر کنیم. این مطالعه ویژگی‌های مختلف فن‌آوری‌های ساختمان سبز موجود در آسیای جنوب شرقی را بررسی می‌کند و پتانسیل کاربرد آنها را تحلیل می‌کند. نمای کلی ساختمان های سبز، شامل تعریف، توسعه و ابزارهای ارزیابی در آسیای جنوب شرقی ابتدا مورد بحث قرار می گیرد. و سپس پنج جنبه از پوشش ساختمان سبز، تجهیزات، استفاده از انرژی های تجدیدپذیر، حفاظت از آب، سیستم سبز، به ویژه با توجه به ویژگی های آب و هوا و منابع در جنوب شرقی آسیا بررسی می شود. چالش های فناوری موجود و چشم انداز آینده نیز انجام می شود. چنین بررسی جامعی برای برجسته کردن روندهای تحقیقاتی آینده در آسیای جنوب شرقی و همچنین برای شناسایی جریان های تحقیقاتی رایج ضروری است، بنابراین مرجعی برای توسعه ساختمان سبز در جنوب شرقی آسیا فراهم می کند.