معرفی (ادامه)

حسابداری اضطراری می تواند جریان انرژی در سیستم را ارزیابی کند که با استفاده از واحد اضطراری کمی سازی می شود. تمام انرژی ها به یک شکل بیان می شوند و به راحتی می توان نتایج را با هم مقایسه کرد (Odum, 2000). مقدار انرژی خورشیدی موجود در هر شکلی از منبع، محصول یا خدمات، مقدار ظهور خورشیدی است و دارای واحد امژول های خورشیدی (sej) است. Odum (1989) گزارشی را منتشر کرد که در آن برای اولین بار حسابداری و ارزیابی اضطراری را در 12 کشور به کار برد که مبنایی برای تجزیه و تحلیل و مطالعه توسعه، منابع و محیط آن کشورها فراهم کرد. چن و همکاران (2018) پایداری تولید سیمان را بر اساس حسابداری اضطراری موجودی چرخه عمر آن ارزیابی کرد و دریافت که حسابداری اضطراری در تحلیل توسعه پایدار موثر است. ژائو و همکاران (2020) بتن سبز را با بتن سنتی بر اساس تئوری emergy مقایسه کرد و جهت کلی توسعه پایدار آن را با استفاده از نمودار فاز ظهور پیش بینی کرد. Ciotola و Lansing (2011) از تئوری emergy برای ارزیابی و تجزیه و تحلیل انواع مختلف فرآیندهای تولید انرژی بیوانرژی استفاده کردند و عملی ترین حالت تولید برق را در میان آنها تعیین کردند و داده های موجود در سیستم ارزیابی اضطراری را غنی کردند. بر اساس حسابداری اضطراری و مدل‌های پویایی سیستم، ژائو و همکاران. (2022a,b) یک مدل سیستم ارزیابی پویا جدید مناسب برای تجزیه و تحلیل توسعه پایدار پارک‌های بوم‌صنعتی و منطقه استان لیائونینگ، چین پیشنهاد کرد که دامنه سیستم ارزیابی emergy را گسترش داد. حسینی و هیوگی (2012) از حسابداری اضطراری برای ارزیابی ظهور خاص مصالح ساختمانی اصلی مورد استفاده در کانادا استفاده کردند. این برای تعیین پایداری مصالح ساختمانی رایج و اندازه گیری پایداری مصالح مختلف ساختمانی سبز مورد استفاده قرار گرفت. لیو و همکاران (2012) کارایی انرژی و پایداری تولید اتانول و سوخت نفت را بر اساس ارزیابی اضطراری مقایسه و تجزیه و تحلیل کرد و مزایا و معایب اثر کاهش انتشار را گزارش کرد. ژائو و همکاران (2019) برنامه ریزی علمی برای پارک بوم صنعتی بر اساس نمودار فاز سه گانه اضطراری، اکوسیستم پیچیده پارک را بهبود بخشید و کارایی خوشه صنعتی اقتصادی-اقتصادی را به طور موثر ارزیابی کرد. بهاره و همکاران (2014) از حسابداری اضطراری برای ارزیابی پایداری ساخت و ساز ساختمان استفاده کرد و زمینه کاربرد حسابداری اضطراری را گسترش داد. با این حال، تا آنجا که ما می دانیم، هیچ ارتباطی بین انتشار گازهای گلخانه ای و کربن ایجاد نشده است.

پیش ساخته به روشی اطلاق می شود که در آن اجزای ساختمان در یک محیط قابل کنترل ساخته می شوند، به محل ساخت و ساز منتقل می شوند و سپس برای ساخت و ساز نصب می شوند. یاشیرو (2014) شرایط اساسی توسعه ساختمان های پیش ساخته و عوامل موثر بر محیط فنی را تجزیه و تحلیل کرد و یک چارچوب تحقیقاتی برای توسعه ساختمان های پیش ساخته ساخت. لی و وان (2019) در مورد مواد از کشورها و مناطقی که مطالعات بر روی ساختمان های پیش ساخته رایج بوده است، گزارش دادند و به این نتیجه رسیدند که صنعت ساختمان های پیش ساخته مستحق توجه بیشتر برای توسعه آینده است. سای و همکاران (2018) فرآیندهای تولید و مونتاژ قطعات پیش ساخته را بر اساس مدل های فضایی و تصویربرداری سه بعدی برای اطمینان از وحدت در استفاده از قطعات پیش ساخته در مراحل طراحی و ساخت تجزیه و تحلیل کرد. موناهان و پاول (2010) تئوری ارزیابی چرخه عمر را به عنوان مطالعه موردی برای محاسبه موجودی انتشار کربن در مراحل مختلف به کار بردند. نتایج نشان داد که از طریق مدیریت علمی، انتشار کربن از خانه‌های دارای اجزای پیش ساخته می‌تواند تا 34 درصد در مقایسه با خانه‌های ساخته شده سنتی کاهش یابد. با این حال، این مطالعات تنها بر مدیریت علمی متمرکز بوده و عوامل کاهش انتشار کربن را تجزیه و تحلیل نکردند. عواملی که بر انتشار کربن از ساختمان‌های پیش ساخته تأثیر می‌گذارند می‌توانند به طور گسترده در نوسان باشند و همیشه نمی‌توان از انتشار کم اطمینان حاصل کرد.

ساختمان سبز ساختمانی با کارایی بالا است که می تواند منابع را ذخیره کند، از محیط زیست محافظت کند، آلودگی را کاهش دهد، فضاهای سالم، کاربردی و کارآمد را در اختیار مردم قرار دهد و همزیستی هماهنگ انسان و طبیعت را به حداکثر برساند (Lu et al., 2022). با این حال، از آنجایی که هزینه کلی تولید چنین ساختمان‌هایی بیشتر از ساختمان‌های سنتی است، مدتی طول می‌کشد تا محبوبیت پیدا کند (Olanipekun و همکاران، 2016). بر اساس فن آوری های آب خاکستری خانگی و سبز کردن پوشش گیاهی آب خاکستری، پرادان و همکاران. (2019) تعادل بهینه را بین صرفه جویی در منابع و بهبود ساختمان های سبز برای کاهش مصرف منابع آب یافت. سهیل و همکاران (2017) بهبود ادغام نانوتکنولوژی و ساختمان‌های سبز را پیشنهاد کرد که می‌تواند به توسعه مصالح ساختمانی سبز و بهبود استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر کمک کند. با این حال، مشکلات فنی اصلی حل نشده اند و این روش در حال حاضر نمی تواند به طور گسترده مورد استفاده قرار گیرد. سو و همکاران (2021) کاربرد فناوری ساخت و ساز ساختمان سبز در دالیانند را بررسی کرد و دریافت که سازه های بیرونی محافظت شده از ساختمان های با کارایی بالا سرمایه گذاری کمتر و اثرات بهتری نسبت به سایر فناوری های سبز دارند، با نرخ کاربرد 73%. اگرچه استفاده از مصالح ساختمانی سبز برای محیط طبیعی مفید است، اما باید نیازهای اساسی انسان را نیز برآورده سازد تا به طور موثر توسعه ساختمان های سبز را ارتقا دهد. در حال حاضر، وظیفه اصلی کاهش انتشار کربن، بهبود کارایی مواد سبز است تا بتوانند به طور کارآمدی جایگزین مواد سنتی که مصرف انرژی و انتشار بالا دارند، در ساخت و ساز ساختمان‌ها شوند.

همانطور که قبلاً گفته شد، مطالعات متعددی در مورد کاربرد CEFs در محاسبه انتشار کربن برای ساختمان‌های سنتی انجام شده است. با این حال، نتایج ارزیابی برای ساختمان های پیش ساخته و سبز تازه ظهور ممکن است به دلیل نادیده گرفتن تفاوت در تولید مواد و تکنولوژی ساخت قابل اعتماد نباشد. تحقیقات اخیر نیاز به توسعه و به کارگیری CEF های جدید را نشان داده است که به طور دقیق ویژگی های منحصر به فرد ساختمان های سبز را منعکس می کند (Song et al., 2013; he et al., 2018). علاوه بر این، حسابداری اضطراری، که معمولاً برای تحقیقات بوم‌شناسی سیستم و انرژی، و نظریه اقتصادی اکولوژیکی استفاده می‌شود، به ندرت در صنعت ساخت‌وساز استفاده شده است (لیو و همکاران، 2021). با این حال، برخی از مطالعات اخیر شروع به استفاده از حسابداری اضطراری برای ارزیابی عملکرد پایداری ساختمان‌های سبز کرده‌اند و پتانسیل آن را برای ارتقای توسعه پایدار در صنعت ساخت‌وساز برجسته می‌کنند (Mao et al., 2018). این مطالعه یک مدل ضریب اضطراری انتشار کربن (Em-CEF) را بر اساس حسابداری اضطراری و CEF برای مقایسه، تجزیه و تحلیل و محاسبه انتشار کربن ساختمان‌های سنتی، مصالح ساختمانی سبز و اجزای پیش ساخته در مراحل تحقق پیشنهاد می‌کند. بر اساس شاخص تجزیه و تحلیل اضطراری، نمودار فاز اضطراری برای مقایسه شاخص انتشار کربن در مرحله متریال سازی ساختمان ها ساخته شد.