قانون 1: روی تصویر بزرگ تمرکز کنید

به گفته ویلیام براونینگ، محقق ارشد موسسه Rocky Mountain در کلرادو، ادغام اصول سبز در فرآیند برنامه ریزی و طراحی ساختمان می تواند 40 درصد صرفه جویی بیشتر و 40 درصد عملکرد بهتر نسبت به افزودن فناوری های سبز به یک تأسیسات به طور سنتی برنامه ریزی شده و طراحی شده ایجاد کند. برنامه ریزی، طراحی و ساخت یک ساختمان سبز مانند نصب تابلوهای جدید یا اضافه کردن یک ویژگی طراحی در آخرین لحظه نیست. اگر یک شرکت می خواهد در یک بودجه استاندارد باقی بماند و از مزایای کامل یک ساختمان پایدار بهره مند شود، تمام تصمیمات توسعه از ابتدا باید توسط یک ذهنیت سبز هدایت شوند.

برای راه‌اندازی یک فرآیند موفق برنامه‌ریزی و طراحی سبز، استخدام اعضای مناسب تیم پروژه مهم است: معماران، مهندسان، پیمانکاران و مشاورانی که در مورد طیف گسترده ابزارها و فناوری‌های طراحی سبز آگاهی دارند و تجربه برنامه‌ریزی و ساخت انواع مختلف را دارند. از امکانات سبز اعضای تیم که با رنگ سبز آشنا نیستند، اغلب در برابر هرگونه انحراف از اصول طراحی استاندارد، مصالح ساختمانی و فرآیندهای ساخت و ساز مقاومت می کنند. آنها در همه چیز از میزان عایق مورد نیاز گرفته تا انتخاب اجزای داخلی مانند کفپوش غیر سمی اشتباه می کنند، بنابراین پایداری ساختمان را محدود می کنند و بر بودجه تأثیر منفی می گذارند.

یک تیم پروژه سبز مشارکتی با بررسی سایت ساختمان، نقشه‌های بیرونی و داخلی و بودجه شروع می‌کند و از قبل تأثیر هر تصمیم برنامه‌ریزی بر کل پروژه را مدیریت می‌کند. یک فرآیند برنامه ریزی و طراحی سبز برای موفقیت دفتر مرکزی جهانی نه طبقه، 112 میلیون دلاری (به واحد پول استرالیا) برای Lend Lease در سیدنی، استرالیا ضروری بود. این شرکت می خواست که ساختمان معیار جدیدی برای بهره وری انرژی و کیفیت هوای داخل ساختمان قرار دهد تا رضایت و حفظ کارگران را افزایش دهد، اما بر بودجه استاندارد اصرار داشت. همچنین، شهر محدودیت های ارتفاع و تراکم ساختمانی را اعمال کرده بود، بنابراین ساختمان نیاز به داشتن بیشترین فضای قابل استفاده در هر طبقه داشت. یکی از راه هایی که تیم پروژه بر این چالش ها غلبه کرد، انتخاب یک سیستم تهویه مطبوع بر پایه آب و پرتوهای سرد بود. اگرچه هزینه نصب آن 30 درصد بیشتر از یک سیستم استاندارد بود، اما سیستم خنک‌کننده با آب 30 درصد کارآمدتر انرژی بود و فضای کمتری بین سقف و کف اشغال می‌کرد و فضای قابل استفاده بیشتری در هر طبقه باقی می‌گذاشت. این تیم تمام عناصر برنامه ریزی شده دیگر را نیز مورد بررسی قرار داد. به عنوان مثال، جایگزینی لامپ های استاندارد T-8 با لامپ های T-5 کارآمدتر (با واحدهای مسکونی کوچکتر) راه دیگری برای صرفه جویی در فضا بود که به کاهش مصالح و هزینه های ساخت و ساز کمک کرد.