به موازات سیستم گواهی Minergie، گواهی داوطلبانه انرژی کانتونی سوئیس برای ساختمان ها (CECB) وجود دارد که ساختمان ها را در کلاس های بهره وری انرژی از A (بسیار کارآمد) تا G (بسیار ناکارآمد) طبقه بندی می کند. برخی از کانتون‌ها صرف نظر از کلاس بازده انرژی اولیه ساختمان، به پیشرفت‌های حاشیه‌ای در کلاس‌های CECB یارانه می‌دهند. با این حال، همانطور که توسط Cozza و همکاران نشان داده شده است. (2020) کاهش زیادی از نظر کیلوگرم CO ₂ -eq/kWh تنها در صورتی مشاهده می‌شود که ساختمان‌ها به کلاس A یا B ساخته یا بهبود یافته باشند، در حالی که ارتقاء در کلاس‌های G به C منجر به کاهش قابل توجهی در انتشار گازهای گلخانه‌ای نمی‌شود. از این رو، سیاست‌هایی که از پیشرفت‌های حاشیه‌ای در کلاس‌های CECB حمایت می‌کنند، با خطر یارانه دادن به اقدامات ناکارآمدی مواجه می‌شوند که کمک قابل‌توجهی به اهداف آب و هوایی شورای فدرال سوئیس نمی‌کنند. این خطر در هنگام پشتیبانی از گواهینامه‌های Minergie رخ نمی‌دهد، زیرا ساختمان‌هایی که طبق استانداردهای Minergie ساخته می‌شوند را می‌توان متعلق به کلاس‌های برتر CECB در نظر گرفت و بنابراین از نظر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مطابق با آن ارائه می‌شود.

در نهایت، می دانیم که سیاست گذاران اقدامات سیاست انرژی را برای دستیابی به اهداف میان مدت تا بلندمدت صرفه جویی در انرژی و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تعریف شده در سناریوهای مختلف تعریف و اجرا می کنند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که در توسعه این سناریوها که معمولاً مبتنی بر پیش‌بینی‌های مهندسی هستند، توجه به این نکته حائز اهمیت است که صرفه‌جویی انرژی پیش‌بینی‌شده، حداقل برای بخش ساختمان، بیشتر از آنچه واقعاً هستند، مهم است. بنابراین این تفاوت ممکن است حاکی از برآورد بیش از حد پتانسیل صرفه جویی انرژی درازمدت باشد که با اقدامات برنامه ریزی شده سیاست انرژی می توان به آن دست یافت. همانطور که در بالا ذکر شد، دولت سوئیس قصد دارد تا سال 2050 مصرف انرژی در بخش ساختمان را از 100 TWh به 55 TWh کاهش دهد، با این فرض که ساختمان ها استاندارد مصرف انرژی از پیش تعریف شده در هر متر مربع را برآورده می کنند ( SFOE, 2020a ). با توجه به نتایج مطالعه ما، رسیدن به این هدف با اقدامات سیاست گذاری برنامه ریزی شده دشوار خواهد بود. بنابراین، سیاستگذاران باید از یک سو سطح دقت برآوردهای مصرف انرژی مبتنی بر مهندسی را ارتقا دهند و از سوی دیگر اقدامات سیاستی سختگیرانه جدیدی را با توجه به مقادیر مصرف انرژی مشاهده شده تعریف و اجرا کنند.

کوزا و همکاران (2021) چندین راه حل را برای بستن شکاف بین مقادیر مصرف پیشین محاسبه شده و مشاهده شده خلاصه کرد. این راه حل ها همچنین ممکن است توسط اقدامات سیاستی به منظور بهبود برآورد مهندسی مبتنی بر پتانسیل صرفه جویی در انرژی خانه های دارای گواهی سبز پشتیبانی شوند. به عنوان مثال، اجرای شیوه های خوب در ساخت و ساز به منظور جلوگیری از کار با کیفیت پایین که منجر به مصرف کل انرژی بالاتر از پیش بینی شده می شود، مهم است. در حال حاضر، بررسی اینکه آیا یک ساختمان استاندارد مصرف انرژی نظری را برآورده می کند، معمولاً فقط در مرحله تصویب پروژه قبل از ساخت انجام می شود. بنابراین، این خطر وجود دارد که ساختمان ساخته شده به دلیل کیفیت پایین کار، استاندارد را رعایت نکند. دولت می تواند این مشکل را با انجام برخی بررسی های تصادفی بلافاصله پس از ساخت به منظور شناسایی ساختمان هایی که از نظر فنی استاندارد مصرف انرژی را رعایت نمی کنند، حل کند. ²⁰ در صورتی که ساختمان ها از استاندارد دور باشند، دولت می تواند جریمه ای در نظر بگیرد. اگر یارانه ای اعطا شده باشد، بخشی از آن تنها در صورتی قابل پرداخت است که اجرا و عملکرد مناسب بلافاصله پس از ساخت نشان داده شده باشد. با این حال، این رویکرد ممکن است منجر به هزینه‌های اضافی شود که برای ساختمان‌های دارای برچسب سبز نسبت به ساختمان‌های معمولی که یارانه دریافت نمی‌کنند بیشتر است و در نتیجه حق بیمه گواهینامه را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، یارانه کمتر در ابتدا ممکن است مانع از صدور گواهینامه توسط مردم شود.

اقدامات سیاستی ممکن است نه تنها برای اطمینان از بدست آوردن مقادیر نظری، بلکه برای بهبود مقادیر مصرف انرژی مشاهده شده نیز مورد استفاده قرار گیرد. یکی از راه‌های کاهش ریسک نتایج متفاوت هدف و مشاهده‌شده، پایه‌گذاری سیاست‌های انرژی مانند برچسب‌ها و گواهی‌ها بر روی مقادیر مصرف مشاهده‌شده به جای پیش‌بینی‌های نظری است. یارانه‌ها برای ساختمان‌های کارآمد و دارای گواهی سبز می‌توانند به‌طور مستمر در صورتی که استانداردها در طول عمر ساختمان رعایت شوند و نه به‌عنوان مبلغ پیش‌فرض در مرحله ساخت‌وساز، به‌طور مستمر داده شوند. باز هم، خطر هزینه نظارت اضافی وجود دارد و یارانه اولیه کمتر ممکن است به هیچ وجه مانع از صدور گواهینامه توسط مردم شود، اما داشتن خانه های دارای گواهی بیشتر که از نظر صرفه جویی انرژی تحویل نمی دهند، به هر حال به دستیابی به اهداف سیاست انرژی کمک نمی کند.