با بدتر شدن تغییرات آب و هوای محیطی جهانی و کمبود منابع، بهبود بهره وری انرژی به یک وظیفه ضروری برای دولت ها تبدیل شده است. بهره وری انرژی کل ضریب سبز (GTFEE)، به عنوان یک شاخص حیاتی برای ارزیابی کارایی ورودی های انرژی و خروجی های اقتصادی و زیست محیطی [[1]، [2]، [3]]، کارایی و پایداری مصرف انرژی را منعکس می کند [4] . ساختمان های پیش ساخته (PB) پس از پیش ساخته شدن اجزای ساختمان در یک کارخانه به سرعت در محل مونتاژ می شوند [5]. رویکرد ساخت و ساز متمایز این فناوری علاقه گسترده ای را در بین محققان در سطح جهان به دلیل تأثیرات آن بر بهره وری انرژی به خود جلب کرده است.

بازار جهانی PB به طور پیوسته با CAGR 7.1٪ در حال گسترش است و انتظار می رود تا سال 2026 به 174 میلیارد دلار برسد [6]. PB در چندین کشور و منطقه به جریان اصلی تبدیل شده است، با نرخ پیش ساخته از 30 تا 50 درصد، که منعکس کننده مزایای صرفه جویی در انرژی و کارآمد است [7]. چین از دهه 1950 در حال کاوش PB بوده است و در سال های اخیر، با تعیین 30 شهر از جمله پکن به عنوان شهرهای آزمایشی، به طور فعال این مدل ساختمان را تبلیغ کرده است. برای ترویج توسعه PB از طریق رهبری و نمایش جامع مورد نیاز است. بین سال‌های 2016 تا 2020، نسبت PB در ساخت‌وسازهای جدید چین از 5 درصد به 20.5 درصد افزایش یافت، بازار به حدود 1227.7 میلیارد یوان افزایش یافت و تعداد شرکت‌ها از 14000 فراتر رفت. توسعه شدید PB در چین به نتایج قابل توجهی دست یافته است، با مزایای دوگانه اقتصادی و زیست محیطی PB، از جمله چرخه های ساخت و ساز کوتاه تر و کاهش شدت کار [10]، و همچنین کاهش استفاده از مواد و انتشار کربن کمتر [11،12] که تأثیر مثبتی دارد. بهره وری انرژی شهری چین

اگرچه ترویج و بکارگیری PB به طور گسترده به عنوان یک رویکرد حیاتی برای افزایش GTFEE شهری پذیرفته شده است، لازم است تأثیر خاص آن بر GTFEE شهری روشن شود و مکانیسم انتقال اساسی درک شود. بخش قابل توجهی از مطالعات فعلی بر روش‌های ساخت و ساز، ارزیابی‌های اقتصادی و ارزیابی‌های زیست‌محیطی مرتبط با PB متمرکز است. با این حال، فقدان تحقیقات سیستماتیک در مورد چگونگی بهبود کارایی انرژی شهری از طریق PB، به ویژه نحوه تأثیرگذاری بر GTFEE در سطح کلان شهر وجود دارد. در نتیجه، این تحقیق تأثیر PB بر GTFEE شهری را با توسعه یک مدل اندازه گیری مبتنی بر شلی فوق بازده پیشرفته با محوریت شهرهای آزمایشی برای ساخت‌وساز مدولار، با استفاده از داده‌های پانل از 278 شهر چین بررسی می‌کند.

نوآوری این مقاله در (1) بعد زمانی منعکس شده است: آن سهم PB در GTFEE شهری را از منظر سری های زمانی تجزیه و تحلیل می کند، که مبنای علمی برای بهینه سازی و تعدیل مداوم سیاست ها فراهم می کند. (2) بعد فضایی: ناهمگونی در اثرات PB بر بهبود GTFEE شهری را بررسی می‌کند و بینش‌هایی را برای استراتژی‌های رشد متناسب منطقه‌ای در بخش PB ارائه می‌دهد. (3) بعد مکانیسم: به مکانیسم ذاتی می پردازد که از طریق آن PB ارتقاء GTFEE شهری را ترویج می کند و پشتیبانی نظری و تجربی برای تکامل پایدار بخش ساخت و ساز ارائه می دهد.