1 . معرفی

در اواخر دهه 80، جنبش جهانی شروع به طی کردن مسیر پایداری کرده است . در این میان، محققان در تلاش برای معرفی فن‌آوری‌ها و استراتژی‌های سبز جدید برای به کارگیری منابع تجدیدپذیر و پایدار و کاهش ردپای کربن و انتشار گازهای گلخانه‌ای بوده‌اند [ 1 ]. مفهوم پایداریبه دلیل تأثیر قابل توجه آن بر محیط طبیعی [ 3 ] به بخشی ضروری از صنعت ساختمان تبدیل شده است [ 2 ] . به عنوان مثال، بیش از یک سوم کل مصرف انرژی جهان و انتشار گازهای گلخانه ای از طریق چرخه عمر ساختمان ها از ساخت تا بهره برداری، تخریب و دفع تولید می شود [ 4 ]. از این رو، ساختمان های پایدار (یا سبز) برای غلبه بر این مسائل با اتخاذ تدابیر مناسب شناخته شده اند [ 5] ، [6] .

ساختمان های سبز در حال حاضر یک عنصر ضروری برای توسعه پایدار در نظر گرفته می شود. ساختمان سبز معمولاً به عنوان یک سازه سازگار با محیط زیست و با انرژی کارآمد تعریف می شود که به طور پایدار برای مصرف انرژی، آب و سایر منابع با حداقل تولید فاضلاب و پسماند جامد و همچنین بازیابی منابع و استفاده مجدد مانند برداشت آب باران عمل می کند. بازیافت آب خاکستری، هضم بی هوازی و کمپوست [ 7 ]. به طور کلی، بهره وری آب و انرژی، دوام، راحتی ساکنین و نسبت بالای مواد قابل بازیافت از مهم ترین ویژگی های ساختمان های سبز هستند [ 8 ]. سازمان‌های رسمی، مؤسسات مستقل و بسیاری از محققان نیز بر روی شاخص‌های پایداری و معیارهای ارزیابی کار می‌کنند که منجر به چندین ابزار ارزیابی ساختمان‌های سبز شده است [ 9 ]. در طول دهه های گذشته، دو نوع ابزار ارزیابی پایداری ساختمان ظهور کرده است. نوع اول مبتنی بر معیارهای سیستمی است که برای یک پروژه تعریف شده است در حالی که نوع دوم به روش‌های ارزیابی چرخه عمر (LCA) متکی است. ابزارهای مبتنی بر معیار اساساً سیستم های مبتنی بر نقطه برای مجموعه ای از شاخص های از پیش تعریف شده هستند که در نهایت به یک پروژه بر اساس سطح کاهش اثرات زیست محیطی پاداش می دهند [ 8 ]. برخی از نمونه‌های ابزارهای ارزیابی ساختمان‌های سبز مبتنی بر معیارها (GBAT) عبارتند از: روش ارزیابی زیست‌محیطی موسسه تحقیقاتی ساختمان (BREEAM) در بریتانیا، سیستم ارزیابی جامع برای کارایی محیط‌زیست ساختمان (CASBEE) در ژاپن ، ابزار ساختمان سبز (GBTool)، ابزار ساختمان‌های سبز (GBTool) رهبری در طراحی انرژی و محیطی (LEED) در ایالات متحده، استاندارد سبز برای طراحی انرژی و محیطی (G-SEED) در کره جنوبی، و ابزارهای رتبه بندی ستاره سبز (ستاره سبز) در استرالیا [ 10 ]. از سوی دیگر، روش‌های LCA به طور گسترده برای انتخاب طراحی ساختمان و ابتکارات مصالح و ابزار محلی، از جمله تولید انرژی، مدیریت زباله ، و جایگزین‌های حمل و نقل در طول مرحله طراحی استفاده می‌شوند [ 11 ].