3 . مطالعه موردی

روش فوق در اینجا با استفاده از LEED EB 2009 به عنوان یک ابزار شناخته شده ارزیابی ساختمان سبز برای ارائه یک ابزار سفارشی مناسب برای مطالعه موردی در ایران با اقلیم های مختلف در کشور نشان داده شده است. مساحت ایران حدود 1.65 میلیون کیلومتر ^مربع است که بیش از نیمی از آن را بیابان ها و کوه ها پوشانده است و تقریباً 16 درصد آن از سطح دریا بیش از 2000 متر ارتفاع دارد. تابستان‌های سوزان در بسیاری از نقاط کشور با دمای بالا تا رکورد بالای 55 درجه سانتی‌گراد در برخی نقاط در تابستان‌ها از ویژگی‌های مهم اقلیمی ایران است [ 76 ]. با توجه به ارتفاع زیاد و وضعیت قاره ای کشور، زمستان های سرد با دمای پایین (منفی 20 درجه سانتی گراد معمول است) از دیگر ویژگی های کلیدی آب و هوا در ایران است. بارندگی سالانه نیز در مناطق مختلف به طور گسترده ای متفاوت است و از 50 میلی متر تا 1600 میلی متر متغیر است و میانگین آن 252 میلی متر است. علاوه بر این، تقریبا 90 درصد از کشور در مناطق خشک یا نیمه خشک واقع شده است . از این رو، موقعیت جغرافیایی و توپوگرافی متنوع ایران باعث ایجاد آب و هوای متنوع شده است [ 77 ].

اگرچه روش‌های مختلفی برای پهنه‌بندی اقلیمی ساختمان‌ها در ایران توسعه داده شد، اما آنها فقط گروه‌بندی را بر روی مناطق برای بهبود بهره‌وری انرژی گروه‌بندی می‌کنند [ 78 ]. این مناطق لزوما اولویت های پایداری مرتبط با آب و هوا را در نظر نمی گیرند، به عنوان مثال، بهره وری آب و از این رو، روش های منطقه بندی آب و هوای فعلی را نمی توان برای توسعه یا سفارشی سازی ابزارهای ارزیابی ساختمان سبز استفاده کرد. برخی از نمونه‌های این فعالیت‌ها در ایران شامل کتابچه راهنمای رسمی به نام « پهنه‌بندی اقلیمی ایران برای منازل و محیط‌های مسکونی» است که توسط وزارت مسکن و شهرسازی در سال 1992 برای رسیدگی به مسائل بهره‌وری انرژی منتشر شد. مجموعه ای از مقررات نیز توسط همین وزارت برای بهبود بهره وری انرژی در شهرهای مختلف با توجه به تفاوت های آب و هوایی در سال 2009 [ 79 ] استخراج شد. این امر نیاز به یک رویکرد جدید منطقه‌بندی اقلیمی را نشان می‌دهد که در آن مناطق و شهرها – با بیشترین شباهت از نظر اولویت‌های پایداری (بهینه‌سازی آب، بهره‌وری انرژی، استفاده از مواد و غیره) – می‌توانند با هم به عنوان یک منطقه اقلیمی گروه‌بندی شوند . این به یک GBAT (در این مورد LEED EB 2009 در ایران) اجازه می دهد تا مجموعه اقدامات خاصی را در هر منطقه برای ارتقای پایداری در بخش ساختمان بر اساس ویژگی های آب و هوایی مشترک اتخاذ کند.