تعصبات در مورد ساختمان های چوبی از دهه 1960 در ادبیات وجود دارد که مربوط به عدم قطعیت عملکرد سازه آنها است [23]. در حال حاضر، مشخص شده است که این پیش داوری ها به مجموعه کلی آنها نیز تعمیم داده می شود، و این سوال مطرح می شود که آیا می توانند یا نمی توانند عملکرد مشابه یا بهتری را در مقایسه با ساختمان های معمولی ارائه دهند [24].

گلد و روبیک [25] تجزیه و تحلیلی را با استفاده از یک نظرسنجی تلفنی در مورد نگرش مصرف کنندگان نسبت به ساخت و ساز ساختمان های چوبی انجام دادند و دریافتند که پیش داوری های منفی به وضوح در مورد حفاظت در برابر آتش، پایداری و دوام وجود دارد. از سوی دیگر، همین مطالعه نشان می‌دهد که ارزیابی‌های بسیار مثبت با ساختمان‌های چوبی با توجه به رفاه، زیبایی‌شناسی و سازگاری با محیط‌زیست مرتبط است. نوئل [26] در مطالعه خود دریافت که یکی از اولین مشکلاتی که مصرف کنندگان و سازندگان در هنگام طراحی یک ساختمان چوبی با آن مواجه می شوند، زنجیره تامین پیچیده و چند سطحی است که محصولات چوبی باید از آن عبور کنند.

مطالعه توسط Lähtinen و همکاران. [27] تمرکز بر ترجیحات مصرف کننده نشان داد که دو گروه از طراحان حضور دارند: “باوران به فناوری و محیط” و “باوران به زیبایی شناسی و رفاه”. تجزیه و تحلیل نشان داد که افرادی که به گروه “باوران به فناوری و محیط زیست” تعلق دارند از نظر آماری به ساختمان های چوبی اعتماد ندارند. از سوی دیگر، زمانی که به گروه دیگر «معتقدان به زیبایی شناسی و رفاه» تعلق دارد، شواهد آماری قابل توجهی از تمایل به زندگی در داخل ساختمان های چوبی بدون توجه به مسائل احتمالی را نشان می دهد. یک مطالعه بیشتر و جدیدتر توسط Lähtinen و همکاران. [28] ترجیحات و تعصبات موجود در میان کشورهای مختلف اروپای شمالی را نشان می دهد. این تحقیق نشان می دهد که چگونه سیاست های محلی و یارانه های دولتی برای جلوگیری از پیش داوری های مربوط به ساختمان های چوبی نقش کلیدی ایفا می کند.

به همین دلایل، در سال‌های اخیر تعدادی از مطالعات و فناوری‌ها به بهبود قابلیت اطمینان آنها [29]، [30] از نظر مقاومت در برابر آتش [31] و پایداری لرزه ای [32، [33] اختصاص یافته است. علاوه بر این، توسعه‌های زیادی نیز وجود داشته است که توسط اتحادیه اروپا تامین شده است [34]، [35] برای افزایش آگاهی در مورد قابلیت اطمینان ساختمان‌های چوبی [36، [37]. این تلاش مداوم در اروپا، و همچنین در آمریکا [38] و در استرالیا [39]، [40] منجر به استفاده گسترده از فن‌آوری‌های ساختمانی جدید و ساختمان‌های چوبی جدید می‌شود [41]، [42].

همانطور که از ادبیات تحلیل شده مشخص شد، بیشتر تحقیقات بر درک افراد از ساختمان های چوبی متمرکز است، اما به ندرت محققان بر نظرات طراحان و درک آنها از این نوع ساخت و ساز متمرکز شده اند. بنابراین، کمبود مطالعات در این زمینه آشکار است. طراحی ساختمان های سبز نیازمند دانش، تخصص و تجربه اختصاصی است که متاسفانه اغلب در مدارس و دانشگاه ها تدریس نمی شود. در نتیجه، طراحان به سختی دانش خود را به روز می کنند، دانشی که هنوز بر اساس فناوری های بتن و آجر است. با این حال، طراحان نقش فعال و مهمی را ایفا می کنند که ساختمان ها را طراحی می کنند و تصمیم می گیرند که به کدام فناوری اعتماد کنند و از آن استفاده کنند. بنابراین، آنها نشان دهنده حلقه اساسی در زنجیره تامین ساخت و ساز ساختمان هستند، که درک این موضوع را مهم می کند که (1) آنها دارای تعصب یا اعتقادات شخصی نسبت به یک فناوری یا فناوری دیگر هستند [43]، [44]، (ii) در صورت داشتن آموزش مناسب و در نهایت (iii) آیا به ساختمان های سبز پایدار اعتماد دارند یا خیر. بسیاری از پروژه‌های تامین‌شده [45]، [46]، [47]، انجمن‌ها [48]، [49] دانشگاه‌ها [16]، [50] و غیره در طول سال‌ها فعالیت‌های آموزشی و افزایش آگاهی را توسعه و ترویج داده‌اند. اکنون نظارت و تعیین اینکه آیا این فعالیت ها مؤثر بوده اند یا خیر، ضروری به نظر می رسد.

هدف این تحقیق تمرکز بر طراحان است تا (1) دانش پیشینه آنها را درک کند، (2) باورهای شخصی از قبل موجود آنها را ترسیم کند و (iii) تغییرات و تأثیرات تولید شده توسط جلسات آموزشی اختصاصی را ارزیابی کند (شکل 1). به طور خاص، این کار بر روی جنبه های فیزیک ساختمان تمرکز دارد. به منظور تجزیه و تحلیل و توصیف سه نکته ذکر شده در بالا، تأثیر دوره های آموزشی متمرکز، که در آن ویژگی های ساختمان های چوبی سبز به دقت شرح داده شده است، تجزیه و تحلیل می شود.