انتظار می رود صنعت ساخت و ساز پروژه هایی را ارائه دهد که انتشار گازهای گلخانه ای (GHG) را کاهش دهد. این بخش به طور مداوم در دهه گذشته به دلیل مشارکت عمده در تولید گازهای گلخانه ای مورد انتقاد قرار گرفته است، از این رو نیاز به پذیرش شیوه های پایداری است. ساختمان های سبز عمدتاً توسط اهداف پایداری هدایت می شوند و از اهداف و اهداف فرعی به عنوان ابزاری برای دستیابی به آنها استفاده می کنند. انتظار می‌رود ساختمان سبز (GB) انواع نیازهای انرژی و محیطی مانند بهبود کیفیت هوای داخلی، روشنایی عالی در روز، بهره‌وری آب، و مواد تجدیدپذیر و غیرآلاینده را برآورده کند [1،2]. با توجه به این الزامات، یک فرآیند تحویل کارآمد برای اجرای پروژه‌های GB مورد نیاز است، در غیر این صورت فرآیند توسعه ممکن است با بازنگری‌های مکرر طراحی، تغییرات مشخصات، اتلاف، تاخیرهای برنامه‌ریزی و هزینه‌های بالاتر پروژه بارگیری شود [1،3،4]. پروژه های GB نیاز به یک تیم چند رشته ای بزرگتر دارند تا با هم به شیوه ای سیستماتیک برای رسیدن به هدف مورد نظر عمل کنند.

از زمان ظهور جنبش GB، تغییرات اساسی در طراحی ساختمان و شیوه های ساخت و ساز وجود داشته است [3،5]. مشخص شده است که ساختمان سبز با کارایی بالا را نمی توان از طریق فرآیند طراحی مرسوم (CDP) به دست آورد [6]. خطی بودن، پراکندگی و تقسیم کار در بین تیم‌های چند رشته‌ای در روش طراحی سنتی، محدودیت مهمی در استفاده از CDP در دستیابی به طراحی ساختمان سبز نوآورانه ایجاد می‌کند [1،7،8]. از این رو، یک رویکرد طراحی جایگزین، فرآیند طراحی یکپارچه (IDP)، به رسمیت شناخته شد [2].

IDP یک فرآیند کل نگر است که شامل هماهنگ کردن مشارکت های چند ذی نفع از طریق یک فرآیند طراحی چند رشته ای فشرده است [8]. این یک مفهوم نوآورانه است که برای غلبه بر بیماری های CDP درگیر شده است. متفاوت از فرآیند مرسوم، IDP به ذینفعان اجازه می دهد تا از همان مرحله اولیه پروژه به تصمیم گیری کمک کنند و تصمیمات جمعی را در حالی که خروجی ها را یکپارچه می کنند، ممکن می سازد [1]. از آنجایی که طراحی GB نیازمند بهینه سازی ساختمان برای ایجاد ساختمان های پایدار است [7،9]، IDP کارشناسان بین رشته ای و ذینفعان را برای یک همکاری فراگیر در جهت دستیابی به اهداف پایداری پروژه گرد هم می آورد [7،10،11]. IDP یک جنبه حیاتی از تحویل GB است که به طور بالقوه کیفیت طراحی و عملکرد پایداری بالاتر را افزایش می دهد [1].

شواهد فزاینده نشان می دهد که GB ها می توانند مقرون به صرفه باشند، با هزینه اضافی کمتر یا بدون هزینه اضافی زمانی که طراحی یکپارچه و رویکردهای کارآمد منابع به کار گرفته شود [1،9،12،13]. به طور مستقیم، IDP می تواند یک صرفه جویی در زمان خالص باشد، اما فاز اولیه ممکن است بیشتر طول بکشد، در حالی که مراحل بعدی زمان کمتری خواهد برد. به طور کلی، می توان به یک برنامه تحویل سریع دست یافت. با درک این مزایا، چندین شرکت مهندسی پیشرو در ایالات متحده، کانادا و اروپا استراتژی های IDP را در پروژه های با عملکرد بالا به کار گرفته اند [14]. دولت ها و سیستم های صدور گواهینامه ساختمان سبز IDP را به عنوان یک رویکرد کل نگر برای دستیابی به طرح های ساختمانی پایدار در نظر می گیرند [1،12،14].

در سه دهه گذشته، چندین دستورالعمل و اسناد در سراسر کشورها برای کمک به اجرای IDP در پروژه ها تهیه شده است. به عنوان مثال، “راهنمای تحویل پروژه یکپارچه” و “راهنمای معمار برای یکپارچه سازی مدل سازی انرژی در فرآیند طراحی” در ایالات متحده توسط موسسه معماران آمریکایی (AIA) توسعه داده شد [9،15]. یک پروژه با بودجه اتحادیه اروپا پروژه های طراحی یکپارچه (ID) را در بریتانیا، سوئد، ایتالیا، نروژ، یونان، لهستان، اتریش، اسلواکی و اسلوونی بررسی کرد. این منجر به تولید راهنماهای IDP مانند TASK 23-IDP، طراحی یکپارچه انرژی (IED)، INTEND و MATRID شد [16،17]. صنعت ساختمان دانمارک مجموعه ای از دستورالعمل های IDP مانند IDP-AAU، IDP-DTU و روش ساخت طراحی یکپارچه (IDBM MT) را توسعه داده است [16].

علاوه بر این، سیستم های گواهی ساختمان سبز مانند LEED ایالات متحده (رهبری در طراحی انرژی و محیط زیست) و شورای ساختمان پایدار آلمان (Deutsche Gesellschaft für Nachhaltiges Bauen) DGNB، IDP را به عنوان معیارهای جزئی برای صدور گواهینامه مشخص کرده اند. IDP شاید شناخته شده ترین استراتژی مقرون به صرفه برای پروژه های GB باشد. چندین شرکت معماری در ایالات متحده، اروپا و استرالیا از رویکرد IDP استفاده می کنند. تعداد کمی از پروژه ها را به طور صریح با استفاده از معیارهای IDP انجام می دهند [1،6،12،14]. اینها نشان می دهد که مفهوم IDP به طور گسترده در طراحی ساختمان های پایدار در سطح جهانی مورد استقبال قرار گرفته است.

علیرغم اثربخشی گزارش شده IDP در پروژه های GB، به نظر می رسد که این مفهوم در عمل بیشتر از تحقیق مورد توجه قرار گرفته است. بخش قابل توجهی از انتشارات مربوط به IDP مانند [8،9،15، [18]، [19]، [20]، [21]] از صنعت، موسسات حرفه ای و کارشناسان GB با استفاده از مطالعات موردی و میدانی منتشر شده است. شواهد و مدارک. اگرچه آثار اساسی [3،22] و آثار جدیدتر [10،11،16، [23]، [24]، [25]، [26]، [27]] کمک زیادی به موضوع کردند، به نظر می‌رسد که تمرکز زیاد بر روی مولفه های فنی و بهینه سازی طراحی (مانند شبیه سازی طراحی و همچنین مدل سازی انرژی و روشنایی) بوده است. تعامل چند رشته ای بازیگران در فرآیند (که همیشه باعث یکپارچگی فرآیند می شود) اغلب نادیده گرفته می شود. تنها چند مطالعه اجرای IDP را در پروژه های GB مورد بررسی قرار داده اند. این شاید به دلیل مسائل روش شناختی و کمبود چارچوب های نظری برای هدایت چنین مطالعاتی باشد. بنابراین، IDP هنوز از نقطه نظر نظری عقب است.

برای اجرای موفقیت آمیز IDP، درک ویژگی های کلیدی فرآیند و ارتباطات ذینفعان ضروری است. در واقع، متخصصان صنعت می‌توانند از IDP بهره ببرند، اما تلاش‌های کل نگر در جهت بهبود فرآیند باید به صورت تئوری و تجربی انجام شود. اهداف این مطالعه عبارتند از (1) ارزیابی وضعیت مفهوم IDP در عمل و تحقیق، (2) ایجاد مجموعه ای از معیارها برای ویژگی های IDP، و (3) توسعه یک چارچوب مفهومی برای ارزیابی IDP. رید و گوردون [3] اظهار داشتند که تحقیقات نیاز به ارائه پاسخ به سوالاتی در چارچوب IDP دارند، مانند اینکه معیارها و معیارها (شاخص‌هایی) که به تعریف موفقیت کمک می‌کنند چیست؟ (ص 336). معیارهای شناسایی شده در این مطالعه به این هدف کمک می کند، به طوری که می توان IDP را برای بهبود عملکرد آینده ارزیابی و ارزیابی کرد. بخش‌های بعدی روش تحقیق، مروری بر مفهوم IDP، معیارهای IDP و توسعه چارچوب مفهومی را ارائه می‌کند. پیامدهای مطالعه و همچنین جهت گیری های آینده نیز ارائه شده است.