منطقه گذار ساحلی یک مرز تدریجی ^{1 ، 2 ، 3} است که شامل یک شکاف اطلاعاتی گریزان است که از خشکی تا منطقه فراساحلی با آب کم عمق ^4 ، 5 را در بر می گیرد . در اینجا به عنوان نوار سفید ساحلی نامیده می شود، این منطقه نزدیک به ساحل است که اطلاعات در آن در دسترس نیست (شکل  1 ). این یکی از چالش برانگیزترین محیط های سیستم زمین جامد برای مطالعه ^{3 است}زیرا اعماق آب در مناطق نزدیک ساحل برای سنجش از دور هواپیماها و ماهواره ها بسیار عمیق است، اما برای فناوری های ژئوفیزیکی و حفاری در اعماق دریا و اقیانوس بسیار کم است. این عدم دسترسی نسبی، پوشش مداوم داده ها را در سراسر و زیر بستر دریا ممنوع کرده است. این منطقه شامل بسیاری از اهداف جذاب، انتقال از قاره به پوسته اقیانوسی است ^6 و 7 . به عنوان یک مرز ناشناخته ⁸ ، ما هنوز نمی توانیم اهمیت کامل آن را برای برخی فرآیندهای اساسی زمین درک کنیم.

The coastal white ribbon spans the transition between land and sea; it is herein defined as the nearshore shallow water region below which there exists a paucity of data constraining deep structure and processes. The image shows breaking waves resembling a white ribbon in the nearshore zone at Padre Island National Seashore, Texas, USA (Photo credit: B. Weymer. 29 November, 2013).

Full size image

This Perspective first highlights several examples that identify the coastal white ribbon as an important frontier for a variety of research endeavors related to tectonics, hydrocarbon exploration, geohazards and coastal hydrogeology. In each case geophysical imaging complemented by scientific drilling is envisioned to play a primary role. We then focus on the connections between onshore-offshore aquifers as an illustration of the important need for white ribbon characterization. We discuss some current challenges and propose possible solutions in developing and/or adapting existing exploration geophysical and drilling technologies and integrating them with advanced subsurface process modeling. The paper concludes with a motivation for future research with the aim of developing capabilities to seamlessly bridge the transition from land to sea.

Tectonic interactions occur at plate boundaries often between continental and oceanic crust located in seismogenic zones. There has been a modest number of recent onshore-offshore seismic tomography studies that probe the tectonic structure beneath the coastal white ribbon. For example, an amphibious seismic tomography study was conducted across the Cascadia subduction zone⁹ comprising an array of onshore seismometers and offshore ocean-bottom seismometers. Shore-crossing teleseismic travel-time data were recorded and used to obtain starting models for asthenospheric-level mantle tomography. The travel-time dataset enabled the mapping to ~50 km depth of the first-order lateral heterogeneity of the ocean-continent transition caused by elevation and crustal thickness differences. In an active-source seismic study of cratonic structure, four lines spanning the coastal zone between northern China and the Bohai and South Yellow seas were acquired and analyzed by Liu et al.¹⁰. The amphibious lines each comprised land stations and ocean bottom seismometers. The resulting velocity models mapped deep crustal and lithospheric structure across the ocean-continent transition to ~50 km depth. While deep structure beneath the coastline was mapped in both studies, it is important to recognize there are always essential differences between onshore and offshore instrumentation that results in the presence of a distinct seam in measurements across shorelines.

Oil and gas exploration has long been conducted on the continental shelves of passive margins, including offshore Texas and Louisiana, USA. Despite decades of extensive data collection by petroleum companies, a white ribbon at the Gulf of Mexico is shown as the paucity of investigations nearer to the shore¹¹. While gravity and magnetic maps provide valuable albeit low-resolution shoreline-crossing structure of the basement rocks, the crustal structure of the shallow-water continental shelf including onshore-offshore continuity of pervasive salt structures (information of critical importance to hydrocarbon exploration) is difficult to ascertain due to the lack of geophysical technology that probes seamlessly across the shoreline. Eddy et al.¹² and Miao et al.¹³ indicated that continental structure along the Texas-Louisiana coastline has influenced the opening of the Gulf of Mexico; however, a comprehensive shoreline-crossing interpretation is not possible since the two adjacent surveys are of different types, and more importantly, are disconnected at the coastal white ribbon.

Coastlines are subject to various geohazards including; inundation caused by extreme storms and sea level rise, volcanic activity, tsunamigenic earthquakes, and submarine landslides^14,15,16. Investigations of coastal geohazards would benefit from deep-probing geophysical data to assess potential threats to infrastructure on the seafloor and along the coast. A particularly dangerous coastal geohazard is that of a catastrophic volcanic event, highlighting the need for white ribbon characterization to better understand slope stability. Potential hazards caused by flank collapse at Mt. Etna, Italy have been recently investigated¹⁷. A shore-crossing structural assessment was achieved through a combination of state-of-the-art microbathymetry and continuous seafloor geodetic surveys. Extending this work, Klein et al.¹⁸ combined openly available high-resolution bathymetry and topographic grids to create shore-crossing digital elevation models of a number of volcanic islands around the world. While these studies expose current challenges in integrating onshore-offshore surficial topography/bathymetry, a more daunting geohazard assessment is seamlessly mapping deep geologic structures beneath the coastal white ribbon.

از این پس، برای قطعیت، بر کاربرد تکنیک‌های ژئوفیزیکی، حفاری و مدل‌سازی مبتنی بر هیدروژئولوژی ساحلی به عنوان مثال اصلی نیاز به خصوصیات نوار سفید تمرکز می‌کنیم، اگرچه هر یک از حوزه‌های کاربردی فوق‌الذکر و سایر موارد دارای اهمیت قابل مقایسه هستند. در هیدروژئولوژی، فقدان اطلاعات عمیق زیرسطحی در زیر نوار سفید ساحلی مانع از محاسبه دقیق تقسیم‌بندی و انتقال حجم بین آب‌های زیرزمینی زمینی و مخازن زیر اقیانوسی می‌شود ^.. در اینجا ما باید بین آب های زیرزمینی که مستقیماً به عنوان تخلیه آب زیرزمینی زیردریایی (SGD) به اقیانوس تخلیه می شوند و آب های زیرزمینی که در زیر زمین در زیر منطقه ساحلی ذخیره می شوند، تفاوت قائل شویم. نقش هیدرواستراتی گرافی، زنجیره ای از اقشار با اندازه دانه های مختلف از رس تا رسوبات شنی با ضخامت و وسعت متفاوت، محوری است. جریان آب زیرزمینی فعال به لایه‌های نفوذپذیرتر محدود می‌شود که این لایه‌ها دارای ورودی‌ها و خروجی‌هایی هستند که امکان شارژ و تخلیه را فراهم می‌کنند، اما آب‌های زیرزمینی نیز ممکن است عملاً در مناطق محدود یا لایه‌های با نفوذپذیری کم راکد ^باشند . مدل‌سازی عددی اخیر نشان می‌دهد که مخازن آب‌های زیرزمینی تازه (OFG) در قفسه میانی قفسه ^21 ، 22سواحل ساحلی نیوجرسی، ایالات متحده ممکن است به صورت جانبی توسط انگشتان آب دریا به سمت پایین تقسیم شود ^23 ، 24 . تصویربرداری از گستره عمودی کامل مسیرهای آب دریا یکی از چالش‌های هیدروژئوفیزیک کاوشگر عمیق است. به طور گسترده تر، دانش در مورد توزیع شوری آب های زیرزمینی در زیر قفسه های قاره، و همچنین اطلاعاتی در مورد (قطع) اتصال بدنه های آب زیرزمینی با شوری کم بین داخل و خارج از ساحل وجود ندارد.

ما نگران ارتباط بین سفره های خشکی و دریایی هستیم که در اعماق زیر دسترسی تکنیک های ژئوفیزیکی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند (شکل  2 ). یک بدنه OFG به عنوان ناحیه ای از آب های زیرزمینی با شوری کمتر تعریف می شود که بین لایه های آب زیرزمینی شورتر محصور شده است ²¹ . OFG در زیر نوار سفید ساحلی به دلیل پتانسیل آنها به عنوان یک منبع غیر متعارف برای مطالعه مهم ^است . درک اینکه چگونه آب های زیرزمینی ممکن است به طور فعال به فلات قاره دورتر از سواحل تخلیه شود یا چگونه به طور فعال از طریق مهاجرت به سمت بالا در خود نوار سفید به کف دریا کم عمق تخلیه می شود مفید است.

نمودار مفهومی که مخازن چند لایه آب زیرزمینی و مسیرهای مهاجرت سیال ساده مربوطه را در زیر نوار سفید ساحلی نشان می دهد. تخلیه آب های زیرزمینی تازه شده فراساحلی و تخلیه آب های زیرزمینی زیردریایی به ترتیب به اختصار (OFG) و (SGD) نامیده می شوند. منطقه مورد علاقه برای ژئوفیزیک اکتشاف عمیق، گمانه‌ها، و مدل‌سازی آب‌های زیرزمینی در آب‌های کم‌عمق ساحلی با خطوط چین سفید مشخص شده است. روش‌های ژئوفیزیکی موجود برای اکتشاف عمیق آب‌های زیرزمینی که از نوار سفید و مناطق پوشش مربوطه عبور می‌کنند با نوارهای رنگی که وسط هر تصویر را قطع می‌کنند نشان داده می‌شوند. تمام تصاویر موجود در حباب‌ها متعلق به نویسندگان هستند، به جز تصویر ماهواره‌ای گرانشی/مغناطیسی “با احترام از ناسا/JPL-Caltech”.

تصویر در اندازه کامل

The relevant target zones of interest include the embayment and shelf scale confined aquifers discussed by Bratton²⁶. For clarity, the embayment scale includes the first confined submarine aquifer and its terminus at the continental shelf rise, whereas the shelf scale spans the width and thickness of the aquifers throughout the entire continental shelf. Following the nomenclature of Bratton²⁶, we define the coastal white ribbon zone to be that which ranges in the vertical from the top of the uppermost confining layer downward to the top of the geological basement, as shown by the dashed lines in Fig. 2. Note that this definition is primarily based on the application of the various deep-probing techniques that we highlight in this Perspective. We envision the landward boundary of the coastal white ribbon to be the present shoreline and the seaward boundary to be the vertical line outboard of which marine data can be acquired using large research vessels. This is an operational demarcation that can change as technology evolves. We intentionally are not concerned with aquifer systems crossing the nearshore where SGD occurs²⁷, as this region can be explored by existing technologies (albeit challenging). Although shallow unconfined aquifers in the nearshore can already be covered by existing methods, they cannot probe deeper than ~100 m. Thus, we need techniques to achieve seamless interpretation in both lateral and vertical directions.

The dimensions of onshore and offshore aquifers located beyond the zone of interest, if not already known, can be mapped using existing geophysical methods, primarily electromagnetic (EM) and seismic techniques. However, the geometry of putative deep, nearshore pathways (conduits) spanning the terrestrial and marine domains remains unexplored. It is worthwhile to appreciate the great challenge of imaging the flux of groundwater across the boundaries beneath the white ribbon region, which is governed by forcing mechanisms whose effects span many scales of both space and time²¹. Recent EM studies investigating onshore-offshore fluid migration pathways suggest their aquifer geometries are highly variable, ranging from a few meters to hundreds of meters wide and extending to depths of a few meters to hundreds of meters^28,29. Resistivity maps derived from EM surveys offshore New Zealand, Malta, and Hawai’i, USA provide evidence that groundwater conduits in clastic, carbonate, or volcanic settings are principally governed by geological heterogeneities that cause complex three-dimensional subsurface bulk resistivity anomalies^{28,29,30,31,32}.

The most recent estimate of the global volume of OFG²¹ is 1 × 10⁶ km³. This large number underscores the substantial challenge with respect to understanding the groundwater budget beneath the coastal white ribbon. Many large OFG’s are located beneath the maximum depth of investigation of conventional terrestrial, marine, airborne or amphibious hydrogeophysical methods. Geophysical technologies are also prone to a range-to-resolution tradeoff meaning that vertical resolution decreases with increasing depth of investigation. How then can we account for this elusive part of the global hydrologic cycle, keeping in mind the high spatial resolution that is necessary for imaging aquifers that may only be tens of meters thick in some locations?

Geophysical methods suited for groundwater (and other deep-probing crustal) investigations³³ are generally restricted to depths of <1 km and for the most part are designed for terrestrial use, resulting in a limited capability of imaging deep beneath the coastline (Fig. 2). Commonly used near-surface terrestrial techniques such as ground penetrating radar^34,35, electrical resistivity^36,37,38, and various frequency and time-domain induction-based methods^{28,39,40,41,42}, have contributed to our understanding of shallow (depths from 10’s to 100’s of meters) coastal substructure. Looking deeper, large scale inductive EM methods involving a loop⁴³ or a grounded dipole⁴⁴ transmitter can penetrate to ~3 km or more.

In the offshore region, towed marine controlled-source electromagnetic (CSEM) systems configured for nearshore exploration^29,32,45,46 achieve a depth of investigation not much greater than ~500 m beneath the seafloor²⁹. With the possible exception of emerging coastal semi-airborne EM systems^40,41,47, the lack of overlap between onshore and offshore geophysical methods has prohibited seamless coverage of geological structure beneath the coastal white ribbon. Semi-airborne methods use inductive currents that have limited resolution of resistive layers in conductive environments. In Table 1, we discuss several geophysical studies that have provided some indications of deep onshore-offshore hydraulic connectivity.

Several geophysical techniques have the potential to be adapted for deep investigations beneath the coastal white ribbon (Fig. 2). In the context of hydrogeology, the uppermost confined aquifers crossing the white ribbon can in principle be imaged by existing marine CSEM and semi-airborne EM techniques^{29,48,49,50,51}. Practically, however, marine CSEM is limited in its lateral coverage because the shallow water depths approaching the coast prohibit safe navigation by conventional research vessels. Towing a ~1 km long array of instrumentation in a nearshore setting is a hazardous operation. A few surface-towed CSEM systems have been deployed from smaller coastal vessels, allowing surveying into shallow waters of a few meters, close to the surf zone. Surveying within the surf zone itself is impractical from a boat and probing to depths of more than several tens of meters has not been demonstrated for surf-zone acquisition systems such as unmanned surface vehicles, motorized kayaks, benthic crawlers, etc.

روش‌های القایی-EM کاملاً هوابرد، اگرچه قادر به عبور از کل نوار سفید هستند، اما چالش‌های متفاوتی در رابطه با عدم حساسیت آنها به لایه‌های مقاومتی و تضعیف سیگنال ناشی از آب دریا رسانا دارند. علاوه بر این، مسیرهای پرواز به طور کلی محدود به مناطق ساحلی کم جمعیت است. سفره‌های زیرزمینی عمیق‌تر که تا بالای زیرزمین گسترش می‌یابند، در اصل، می‌توانند توسط لرزه‌ای ⁵² ، گرانش ⁵³ ، مغناطیسی ⁵⁴ ، MT ⁵⁵ ، یا ترکیبی از آنها بررسی شوند. محدودیت مشترک این تکنیک های کاوش عمیق، فقدان وضوح لازم برای حل و فصل سفره های بالقوه نازک (ضخامت ده ها متر) است. داده های MT به شدت تحت تأثیر کنتراست الکتریکی جانبی قوی در خط ساحلی قرار می گیرند⁵⁶ . علاوه بر این، داده های گرانش به توزیع جرم و مغناطیسی به توزیع مغناطیسی پاسخ می دهند، که هیچ کدام به طور مستقیم از شرایط هیدروژئولوژیکی غالب اطلاع رسانی نمی کنند. لرزه ای، MT، گرانش و مغناطیسی با این وجود نقش مکمل مفیدی در تعیین معماری فلات قاره در مقیاس بزرگ دارند. روش ژئوفیزیکی بهینه، یا ترکیبی از روش‌ها، به موقعیت زمین‌شناسی محلی/منطقه‌ای و اندازه و عمق هدف(های) مورد علاقه میزبان بستگی دارد.

^{داده‌های انعکاس لرزه‌ای می‌توانند محدودیت‌های} ژئوفیزیکی دقیقی را در مورد پیکربندی ساختاری و چینه‌شناسی سیستم‌های آبخوان‌های عمیق ساحلی ارائه دهند . برخلاف اندازه‌گیری مقاومت الکتریکی انبوه صداگذاری EM، بازتاب‌های لرزه‌ای رابط‌های بین لایه‌هایی با ویژگی‌های مختلف صوتی و الاستیک را نشان می‌دهند. در حالی که تصویربرداری لرزه‌ای بازتابی می‌تواند ساختار عمیق زیرسطحی را با وضوح افقی و عمودی خوب در دو بعد و سه بعد تشخیص دهد ^، اما تفاوتی بین نوع یا شوری سیال حفره‌ای در زیرسطح نیست. توموگرافی لرزه ای عبور از ساحل یک گزینه مناسب برای توصیف ژئوفیزیکی در زیر نوار سفید ساحلی است، اما پروتکل فعلی این است که مجموعه داده های متفاوت خشکی و فراساحلی را به هم پیوند بزند ^., 10 . تفکیک مکانی توسط محتوای فرکانسی منبع لرزه ای، توزیع سرعت لرزه ای، و چگالی منابع و گیرنده های لرزه ای کنترل می ^شود . از آنجایی که بین میزان نفوذ و محتوای فرکانس مفید تعادل وجود دارد، تعریف هدف خوب قبل از بررسی برای بهترین انتخاب منبع لرزه ای ضروری است. برای تصویربرداری از 1 کیلومتر بالای سطح زیرزمینی، از منابع ارتعاشی و مواد منفجره در خشکی استفاده می شود، در حالی که از تفنگ های بادی در فراساحل استفاده می ^شود . هر دو می توانند وضوح لرزه ای 1-5 متر را در جهت افقی و عمودی ارائه دهند. پروفیل های زیرپایین را می توان در بستر دریا استفاده کرد، اما فقط برای اهداف بسیار کم عمق در بالاترین ارتفاع 10 تا 20 متر.

در حالی که تصویربرداری لرزه‌ای از سازه‌های خشکی و فراساحلی به خوبی تثبیت شده است، تصویربرداری لرزه‌ای زیر نوار سفید ساحلی در آب‌های کم عمق بسیار دشوار است، که تا حدی به دلیل وجود بازتاب‌های متعدد کف دریا است. در حال حاضر، در صورت امکان، راه حل های سفارشی برای هر تنظیم جدید مورد نیاز است. به عنوان یک قاعده کلی، یک منبع لرزه ای را می توان به راحتی پشت یک کشتی کوچک یا بارج ⁶⁰ بکسل کرد . بنابراین، پوشش شات در بخش فراساحلی یک نظرسنجی متراکم تر است. یک مثال خوب، جمع‌آوری داده‌های لرزه‌ای سه بعدی P-Cable است که تصویربرداری با وضوح بالا را امکان‌پذیر می‌کند ^61 ، 62. ضبط داده‌ها در حوزه دریایی معمولاً با استریمرهایی که پشت منبع یدک می‌شوند یا ژئوفون‌هایی که در بستر دریا قرار می‌گیرند انجام می‌شود. در مناطقی با جزر و مد قوی، استفاده از گیرنده های لرزه ای در جزر و مد و به دست آوردن داده های لرزه ای در جزر و مد معمول است، اما بدیهی است که این گزینه برای خطوط ساحلی بدون محدوده جزر و مدی زیاد مانند دریای مدیترانه یا دریای بالتیک نیست. از آنجایی که کیفیت تصویربرداری لرزه‌ای به جهت مسیر حرکت لرزه‌ای بستگی ندارد، اغلب انتخاب طرح بررسی لرزه‌ای با شبکه ثبت متراکم‌تر در خشکی و فاصله شلیک متراکم‌تر در سواحل مفید است. بررسی های لرزه ای با دقت طراحی شده در زیر ناحیه نوار سفید، در حالی که دشوار است،

Improved tools are needed to explore the connectivity of groundwater pathways, past, present, and future between deep terrestrial and offshore confined aquifers. Mapping geologic structure and salinity distributions with geophysical measurements reveals information about the location and overall geometry of coastal groundwater systems. This in turn informs how they function under hydrologic change including sea level change and pumping to better understand groundwater hydraulics and dynamics (see Box 1 for further details).

A key aspect to addressing the coastal white ribbon information gap is scientific drilling. The International Ocean Discovery Program’s (IODP) mission-specific platform approach^63,64,65 is an ideal vehicle for shallow water operations, but it is out of reach for the two flagship deep-sea drilling vessels – the JOIDES Resolution and Chikyu. There are considerable technological challenges to drilling in shallow coastal waters for deep (>0.5 km) targets. Many nearshore depositional environments host coarse-grained unconsolidated sediments including interbedded gravels and sands that are problematic to drill with existing advanced piston coring technology. The question is whether deep sediment coring is possible in shallow waters and what drilling platforms are required, such as floating barges, jack-ups or lift boats.

Sediment coring into the coastal white ribbon and ideally installing Circulation Obviation Retrofit Kit (CORK)^66,67 long-term subseafloor observatories could result in a step-change understanding of how OFG’s function and the overall importance of connections between the onshore and offshore systems. However, the requisite shallow-water technology is not yet proven. Borehole information is a vital complement to geophysical data as it provides important constraints on sediment physical properties including; porosity, resistivity, and acoustic p-wave velocities. Similarly, core samples provide crucial data on interstitial water, microbiology, and headspace gas elements that in turn aide in determining the age and residence times of the water, distribution of downhole salinity, and nutrient concentrations.

Conservative and reactive tracers⁶⁸ can be valuable tools in evaluating the origin and functioning of OFG systems. This reinforces the impact of installing dedicated subseafloor borehole observatories through IODP drilling operations. Results from cross-hole conservative tracer experiments carried out in ODP Leg 168 and IODP Expeditions 301/327 boreholes along the Juan de Fuca Ridge have shed light into deep seafloor (depths ~300-500 mbsf) hydrothermal circulation^69,70. However, this kind of work also requires adapted technology for it to be extended into the white ribbon because of the difficulty of drilling deep boreholes in shallow waters.

Due to the inherent multi-disciplinary nature in coastal hydrogeological research, understanding the connections, storage and fluxes of groundwater beneath the white ribbon is likely to benefit from data collected by deep-probing geophysical and drilling technologies. A lack of data often forces groundwater modelers to make simplified assumptions about the offshore groundwater salinity distribution (e.g. all groundwater is saline) that may not be in line with the more complex reality⁷¹. Researchers focused on either side of the coastline face similar challenges, but often approach solutions from different perspectives^72,73. It is important to bridge the information gap across and beneath the white ribbon to bring these two scientific communities together to expand the global inventory of deep coastal groundwater systems and model their dynamics and evolution in response to climate change⁷⁴ and possible future resource exploitation^25,75,76,77.

A number of research directions, in the context of coastal hydrogeophysics, stimulate cross-disciplinary efforts in geophysical imaging and modeling of groundwater systems beneath the white ribbon (Fig. 3). Some of these include, but are not limited to: (1) adapting existing and further developing geophysical tools to provide seamless shore-crossing data acquisition complemented by improved drilling capabilities; (2) advancing 3D groundwater modeling for quantifying the emplacement, dynamics, and evolution of deep coastal groundwater systems (see Box 1); and (3) developing common Earth models that integrate relevant datasets into a geospatial environment that can be easily accessed, updated, and understood across scientific disciplines¹⁴. Advances in these directions can, in principle, be applied to the other research applications outlined at the beginning of this Perspective. The research directions displayed in Fig. 3 are motivated by either strong scientific and/or societal needs offering opportunities for investigators working together to close the elusive information gap beneath the coastal white ribbon. For example, groundwater modelers can inform geophysicists of their imaging requirements with regard to geological heterogeneity and salinity distributions, whereas geophysicists can communicate with modelers to identify the most promising onshore-offshore systems to investigate. Although the characterization of the white ribbon will be built around collaborations between geophysicists, engineers, marine geologists and modelers, as illustrated above, there will be abundant opportunities for investigators in many other fields of coastal science and engineering. Improved mapping and modeling technologies will open windows into the unexplored region beneath the white ribbon that can then be studied in greater detail by geochemists and biologists in regard to the age, residence times, and quality of the water as well as characterization of the deep biosphere^78,79,80, the microbial and benthic communities of which remain almost entirely unknown.

Aspects of coastal aquifers that motivate future research. The three larger bubbles correspond to where does the water come from (emplacement), where is it now (long-term storage) and where is it going (utilization)? Note: similar diagrams can be drawn for other research applications (e.g., tectonics, hydrocarbons, geohazards) crossing the white ribbon.

Full size image

نوار سفید ساحلی به دلیل چالش‌های لجستیکی و فناوری که مانع از پوشش بدون درز در سراسر انتقال خشکی به دریا می‌شود، مرزی باقی می‌ماند که تا حد زیادی ناشناخته مانده است. اگرچه گام‌هایی برای پر کردن شکاف اطلاعاتی برداشته می‌شود، بیشتر کارها تا به امروز از درونیابی بین مجموعه داده‌های متفاوتی که از خط ساحلی عبور می‌کنند و/یا روی چالش‌های مرتبط با یکپارچه‌سازی مجموعه داده‌های زمینی و دریایی برای نقشه‌برداری ویژگی‌های مورفولوژیکی سطح تمرکز ^{کرده‌اند} . به عبارت دیگر، ما فقط شروع به خراش دادن سطح کرده‌ایم، و یک چالش رو به جلو مشخص کردن منطقه روبان سفید عمیق (> 0.5 کیلومتر) با پوشش داده یکپارچه است. فناوری‌های بهبودیافته‌ای برای پر کردن تخته‌های خالی موجود در عمق زیر نوار سفید ساحلی مورد نیاز است.